Κυριακή, Απριλίου 15, 2012

Κανείς.

  Φτάνει που εσύ είσαι καλά. Το μόνο που μετράει, πραγματικά. Τώρα που δεν έχουμε και σχολείο, δεν σε βλέπω, έχω ξεκόψει από όλα αλλά σκέφτομαι ότι εσύ είσαι καλά και χαρούμενος και αυτό μου είναι αρκετό. Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι είσαι χαρούμενος χωρίς εμένα. Ξέρω, είναι εγωιστικό αυτό αλλά είναι η αλήθεια. Πάντα πίστευα ότι με χρειάζεσαι, έτσι με είχες αφήσει να πιστεύω από τα λεγόμενά σου. Και εγώ σε χρειαζόμουν, πάρα πολύ. Και ακόμη σε χρειάζομαι απλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα και το ξέρω πολύ καλά αυτό. Και επίσης σ`αγαπάω ακόμη, πάρα πολύ. Το πιστεύω ότι εάν καταλάβεις ποτέ πόσο σε έχω αγαπήσει θα πεθάνεις, είτε από τύψεις είτε από υπερβολική αγάπη. Αυτό είναι στα χέρια σου, εσύ διαλέγεις.
Μου λείπεις ρε πούστη μου, μου λείπεις πολύ. Νιώθω ένα κενό μέσα μου, χωρίς πλάκα. Καμιά φορά σκέφτομαι να κάνω πράγματα που δεν θα μπορούσα να βάλω στο μυαλό μου εάν σε είχα δίπλα μου, αλλά εσύ πλέον δεν είσαι και δεν ξέρω εάν θα υπάρξεις ποτέ. Θα ήθελα να ήταν η ζωή μας όπως στις ταινίες, να βρεθούμε στο τέλος και να καταλάβουμε πόσο αγαπιόμαστε και να ζήσουμε μαζί. Μετά από χρόνια εμένα να με πατήσει ένα κωλοφορτηγό αλλά δεν θα με νοιάζει που πέθανα γιατί ξέρω ότι μ`αγαπούσες και ότι κάποτε ήμασταν μαζί. Και επίσης θα ξέρω ότι σίγουρα θα ξαναβρεθούμε σε κάποια άλλη ζωή. Ίσως να είμαστε αδέλφια, ίσως να καθόμαστε στο ίδιο θρανίο. Μπορεί ακόμη να είμαι και η κοπέλα που θα γνωρίσεις στο Πανεπιστήμιο. Ποιός ξέρει; Κανείς..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου