ίσον με μηδέν.

Είσαι εδώ. Μετά από τόσους μήνες μου φαίνεται σαν όνειρο. Μέσα σε μία μέρα άλλαξαν όλα. Τόσοι μήνες στεναχώριας και μιζέριας μετατράπηκαν σε ένα μηδενικό.
Πάντα μπορείς και με αποσυντωνίζεις. Γιατί; Ναι, γιατί; Φταίνει τα μάτια σου; Η καρδιά σου; Η ευχαρίστηση που νιώθω όταν χαμογελάς; Πραγματικά δεν ξέρω.
Ξέρω όμως ότι σ`αγαπώ.
Σ`αγαπώ με όλη μου την καρδιά.
Μόνο αυτό, τίποτα το σημαντικό, απλά ότι σ`αγαπώ.

είσαι εδώ..

 You're the one thing i got right, the only one i let inside
Now i can breathe, cause you're here with me.

 Δεν μπορώ να πιστέψω πως η ζωή μου άλλαξε, πάλι. Είσαι εδώ, μαζί μου. Απίστευτο ε;
Και μόνο που το σκέφτομαι ανατριχιάζω και η γλώσσα μου χορεύει πίσω από τα δόντια μου. Είσαι εδώ. Σε κοιτάω και καταλαβαίνω τις μαλακίες που έκανα. Αυτά τα μπλε σου μάτια τα αγαπώ.
Δεν μπορώ να το πιστέψω. Είσαι εδώ.
Μόνο αυτό μου φτάνει. Μου φτάνει για να ξυπνάω και να κοιμάμαι. Μου φτάνει να είμαι καλά.

MyNameIsMemory*

Με κοίταξε τρυφερά χωρίς να μιλήσει. Την παρατηρούσα και συνειδητοποίησα ότι έδειχνε πιο γερασμένη από ό,τι την πρώτη μέρα που ξύπνησα και την είδα μπροστά μου. "Μας αξίζει κάτι καλύτερο" είπε σιγά.
"Θα ζήσουμε κάτι καλύτερο".
"Αλήθεια;"
"Ναι, αλήθεια". Την κοίταξα απόλυτα σοβαρός. "Αυτό που συμβαίνει τώρα δε με νοιάζει. Μπορώ να περιμένω, αν χρειαστεί, γιατί ξέρω ότι θα σε ξαναβρώ, και τότε θα είμαι πάλι δυνατός και υγιής. Θα σε φροντίζω και θα κάνουμε έρωτα και θα σε κάνω ευτυχισμένη".
"Με κάνεις ευτυχισμένη". Με αγκάλιασε κι αμέσως με έπιασαν τα κλάματα. Δεν ήθελα να το καταλάβει, ούτε πόσο έτρεμα απ' τον πυρετό.
"Όμως θέλω να σε ρωτήσω κάτι" είπε.
"Τι;"
"Όταν με ξαναβρείς, πώς θα καταλάβω ότι είσαι εσύ;"
"Θα στο πω εγώ".
"Κι αν δεν σε πιστέψω΄Είμαι ξεροκέφαλη..."
Την αγκάλιασα με όση δύναμη μου απέμεινε. "Το ξέρω. Αλλά ελπίζω..."
Δε σήκωσε το κεφάλι αλλά ένιωσα πώς σφίχτηκε το σώμα της στην αγκαλιά μου και ρούφηξα τη θλίψη της.
"Σ` αγαπάω" της είπα "σ` αγαπάω όσο τίποτα στον κόσμο. Πάντα σ` αγαπούσα".
Άκουσα τα αναφιλητά της. Χάιδεψα το πρόσωπό της κι άγγιξα τα δάκρυά της.
"Σ` αγαπάω" ψιθύρισε.
Αυτό περίμενα να ακούσω αιώνες τώρα, μόνο που αντί για χαρά έφερε αβάσταχτο πόνο. Μακάρι να μη με αγαπούσε. Είχε ήδη τόσους νεκρούς. Μακάρι να είχα πεθάνει στη μάχη για να μη ζήσει και το δικό μου θάνατο.
Κάθισε αμίλητη στο κρεβάτι μου κοιτώντας με θλιμμένα. "Θέλω να έρθω μαζί σου" είπε τελικά.
Έπιασα το χέρι της. "Τι εννοείς, λατρεμένη μου;"
"Θέλω να πάω εκεί που πας εσύ... Δε φοβάμαι το θάνατο. Θέλω να μείνουμε μαζί και να ξανάρθουμε μαζί. Μου είπες ότι οι ψυχές δένουν. Θέλω να μείνω μαζί σου". Ξάπλσε πάνω μου.
Την αγκάλιασα και φίλησα την πλάτη της πάνω απ' το πουλόβερ. "Αχ Σοφία... Δεν μπορείς να αφαιρέσες τη ζωή σου..."
"Γιατί όχι;"
"Γιατί είσαι νέα, όμορφη, γερή και δε γίνεται. Εξάλλου, μόνο αν θες να ζήσεις έρχεσαι ξανά στη ζωή. Η αυτοκτονία είναι άρνηση της ζωής, είναι το τέλος. Αν στ' αλήθεια διαλέγεις το θάνατο, ίσως και να μην ξανάρθεις ποτέ".
"Μα δεν αρνιέμαι τη ζωή. Δε διαλέγω το θάνατο... Θέλω να ζήσω. Μόνο που θέλω να ζήσω μαζί σου".
Έπιασα τα χέρια της και την κοίταξα βαθιά στα μάτια. "Δε διανοείσαι πόσο θέλω κι εγώ να ζήσω μαζί σου. Όμως σ' αυτήν τη ζωή, σου ζητώ να ζήσεις όσο πιο πολύ και πιο όμορφα μπορείς... Να γίνεις νοσοκόμα, ίσως γιατρίνα. Να ερωτευτείς".
"Ερεωτεύτηκα" απάντησε με τα μάτια γεμάτα δάκρυα.
"Θα ερωτευτείς ξανά. Και ίσως κάνει παιδιά και γεράσεις και πεθάνεις όταν έρθει η ώρα σου... Κι ίσως καμιά φορά να θυμάσαι κι εμένα... Κι όταν ξανάρθεις σε άλλη ζωή, εγώ θα σε βρώ".
"Ναι, αλλά πώς; Πες μου, πώς θα με βρεις;"
"Θα το κάνω. Ξέρω τι σου λέω. Το κάνω πάντα".
"'Ομως ούτε που θα σε ξέρω, έτσι δεν είναι; Θα σου φερθώ σαν να 'σαι ξένος. Η δική μου μνήμη είναι απλή... Κανονική... Σαν του Νέστορα του σκύλου σου είναι η μνήμη μου..." Την έπιασαν τα κλάματα στην αγκαλιά μου.
"Δε χρειάζεται να με αναγνωρίσεις. Θα σε αναγνωρίσω εγώ".
Ένιωθα τα αναφιλητά της στο στέρνο μου. "Ναι, αλλά εγώ δε θα αναγνωρίζω εμένα".

ss*

Και να σου μιλήσω τι; Θα αλλάξει κάτι;
Και να σε ρωτήσω αν είσαι καλά, θα μου πεις την αλήθεια;
Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.
Θα είσαι για πάντα αυτός που έφυγε και με άφησε μόνη μου, ξανά.
Θα είσαι και εσύ ένας από τους πολλούς που έσπασαν όσες υποσχέσεις έδωσαν.
Έχεις φύγει μακρυά μου ss*, που πιο μακρυά δεν υπάρχει.
Δεν θα σε ξαναζήσω ποτέ.
Δεν θα ξαναυπάρξουμε ποτέ.
Κρίμα βέβαια, πολύ κρίμα γιατί, γιατί σε αγαπάω.
Σε αγαπάω τόσο που, παρόλο που ξέρω ότι μου κάνεις κακό, εγώ θα συνεχίσω να ζω για σένα.
Να ζω για την στιγμή που θα πραγματοποιηθεί η ευχή μου,
να με αγαπήσεις ξανά,
όπως και τότε...

πάλι εσύ..

  Μετά από καιρό αποφάσισα να ξαναγράψω, μετά από τις καλοκαιρινές μου διακοπές που μπορώ να πω ότι ήταν κάτι το συναρπαστικό. Όμως κάτι έλειπε. Τα βράδια όταν πηγαίναμε για ύπνο μόνο εσύ τριγύριζες στο μυαλό μου, κανείς άλλος, μόνο εσύ. Έκλεινα τα μάτια μου και αμέσως έβλεπα τα μάτια σου, το πρόσωπό σου χαρούμενο. Και ξέρεις τι, κοιμόμουν όμορφα, πολύ όμορφα γιατί βλέποντάς σε καταλάβαινα πόσο πραγματικά υπέροχος ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα μέσα μου. Βλέπω όλες τις ωραίες μας αλλά και άσχημες στιγμές να περνάνε από μπροστά μου και νιώθω ευγνώμων που αφιέρωσες σε εμένα τόσο χρόνο, που ήταν υπεραρκετός για να με μάθεις, να με βοηθήσεις και προπάντων να με αγαπήσεις.
Κάποιες ώρες είμαι τόσο αδύναμη στη σκέψη σου που περνάει πολλές φορές από το μυαλό μου να πάρω ένα τηλέφωνο και να μιλήσω με κάποιον. Απλά όχι με κάποιον αλλά μόνο με εσένα. Όμως κάθε φορά που βλέπω το όνομά σου να περιμένει να πατήσω το πλήκτρο της κλήσης νιώθω ότι δεν θα αντέξω να ακούσω τη φωνή σου, ότι θα λυγίσω και θα αρχίσω να κλαίω σαν μωρό. Γιατί ξέρεις, και μόνο το άκουσμα της φωνής σου μπορεί να με κάνει λιώμα, ξέροντας ότι είσαι μακρυά μου.
Βλέπω όσα μηνύματα έχουν απομείνει και θυμάμαι το χαμόγελό σου, θυμάμαι όπως μου μίλαγες συνθηματικά από μακρυά. Έχουμε να μιλήσουμε 121 μέρες, 4 ολόκληρους μήνες. Ποιοί, εμείς! Ειρωνικό δεν είναι; Είναι...

 Κάποια από τα λόγια σου, ημέρα Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010.

" μαρεσει που θα σ'εχω διπλα μου οποτε σε χρειαζομαι! 

μαρεσει που σαγαπω και μαγαπασ 

ΠΟΤΕ! ποτε δν θα σ'αφησω μονη σ ρε χαζο 

ποτε δν θα σ'αφησω ησυχη!

ποτε δν θα υπαρξει μια μερα π να μν μιλησουμε!

ποτε δν θα σταματησω να σ'αγαπω!

ποτε δν θα σταματησω να σ'αγκαλιαζω κ να σ φιλαω!

ΣΑΓΑΠΩ! "

                                                                                                         

Κάθε μέρα που περνάει χωρίς εσένα γίνεται όλο και πιο δύσκολο, αγνοώντας για το πώς στα έφερε η ζωή αυτό το τελευταίο διάστημα που είμαι μακρυά σου. Ξέρω ότι μπορεί να μην το διαβάσεις ποτέ αυτό, ή ίσως καιρό αργότερα όταν όλα θα είναι όπως πριν, αλλά θέλω να σου πω ότι μου λείπεις αφάνταστα και ότι σ`αγαπάω όσο ποτέ και τίποτα. Αν γυρίσεις θα είμαι όπως ήθελες τότε, θυμάσαι, ομιλητική και χαρούμενη όπως παλιά. Θα υπάρχεις πάλι στο "Εσύ εγώ και εγώ εσύ" που μου είχες πει εκείνο το βράδυ, θυμάσαι;

Μέχρι όμως να γυρίσεις εγώ θα συνεχίσω να σε δέχομαι στον ύπνο μου..


http://www.youtube.com/watch?v=AvLMW3Jd0sg
Θα σ'αγαπάω
Μες την σιωπή μου , στην σιωπή μου σαν φωνή
Θα σε φιλάω
Κι απ'το βυθό θα πιάνω πάλι ουρανό
Ό,τι κι αν γίνει
Αυτή η αγάπη ως το άπειρο θα μείνει
Μόνο σε σένα θα ανήκω πάντα εγώ.. ΕΓΩ

Ich vermiss dich.

  Σήμερα μου λείπεις πιο πολύ από άλλες φορές, δεν ξέρω γιατί.
Μου λείπουν τα χέρια σου, έτσι που με αγκάλιαζες εκείνο το βράδυ και με έφερες τόσο κοντά σου, που μπορούσα να αναπνεύσω την δική σου ανάσα. Θυμάσαι;
Μου λείπουν τα μάτια σου που έλαμπαν λες και έβλεπες κάτι υπερφυσικό.
Μου λείπει η καρδιά σου που την ένιωθα να χτυπά πίσω από το σκούρο σου πουλόβερ, πάνω στο στήθος μου.
Μου λείπουν τα χείλια σου, τόσο απαλά πάνω στα δικά μου..

 Αυτή η απόσταση με τρελένει και ξέρω ότι είσαι αλλού. Σκεφτόμαστε τελείως διαφορετικά, το ξέρω. Όμως αν ήσουν εδώ όλα θα ήταν καλύτερα. Θα μπορούσα να σε έβλεπα, να σε ένιωθα δίπλα μου. Μου λείπεις, μου λείπεις πολύ.
Να προσέχεις*



Ich denke an nichts anderes als an dich.
Ich vermiss dich so sehr.
Lass mir hier nicht allein.
Ich kann ohne dich nicht sein.
Ich liebe dich so sehr..

*Μου λείπεις τόσο πολύ..