19*

  Πάλι έχω καιρό να γράψω. Γενικά τον τελευταίο καιρό δεν νιώθω ότι γίνεται κάτι για το οποίο θέλω να μιλήσω. Εκτός, από την απώλιά σου. Ο δικός σου θάνατος με πονάει και με στιχιώνει καθημερινά.
Κανείς δεν σε κατάλαβε όπως εγώ. Κανείς δεν σε αγάπησε όπως εγώ. Από την πρώτη στιγμή είπα ότι είσαι ο άνθρωπός μου, ο άνθρωπος που θα με συντροφεύει πάντα, που θα ξέρω ότι έχω κάποιον δίπλα μου. Ήσουν σαν αδερφή μου. Αλλά εσύ, πέθανες. Θα μπορούσες να ζήσεις γαμώτο μου, θα μπορούσες. Και θα ήμασταν μαζί μέχρι το τέλος. Ποτέ δεν θα σε άφηνα να φύγεις, ποτέ.
Μόλις είδα το τέλος να έρχετε, σου φώναξα, σου φώναξα να μην πεθάνεις αλλά εσύ δεν άκουγες, είχες ήδη αφεθεί. Είχες αφήσει το θάνατο να σε νικήσει. Γιατί; Εσύ ήσουν πάντα από τους πιο δυνατούς..
Η ψυχή μου σακατεύτηκε όταν σου είπα το τυπικό αντίο. Όμως το τελευταίο αντίο δεν στο έχω πει, δεν έχει τυπωθεί ακόμη. Γενικά δεν ξέρω εάν ποτέ μπορέσω να σε αποχερετήσω. Πάντα θα ζείς μέσα στην καρδιά μου, μέσα στην ψυχή μου, μέσα μου. Ξέρω ότι με τον καιρό θα ξεχαστούν όλα, θα αλλάξω εντελώς και ίσως να σε βγάλω έστω για λίγο από το μυαλό μου, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω όλο αυτό που πέρασα μαζί σου, όλα τα συναισθήματα που μου χάρησες. Σε ευχαριστώ για όλα.

*Εύχομαι όλοι να νιώσουν αυτά που με έκανες να νιώσω!*

~

Συγχώρα με
Συγχώρα με που άργησα
Μα για την αργοπορία μου δεν φταίνε οι πικρές αναμνήσεις
Δεν φταίει η απογοήτευση, ο πόνος, η πίκρα και η μοναξιά
Που μ' άφησες να κυλιστώ
Δεν φταίνε τούτα τα ζωντανά και ζεστά ακόμα σημάδια
Ούτε η ανάγκη, όπως νομίζεις, να εκδικηθώ.

Φταίει ο φόβος μήπως αρνηθείς τη βοήθειά μου
Μήπως διώξεις τούτο το δάκρυ που κυλά για τον πόνο σου
Το ίδιο ανελέητα και ψυχρά όπως τότε

Ναι θα σταθώ πλάι σου
Θα σου δώσω ό,τι μου απόμεινε απ' τη χαρά, το χαμόγελο και το κουράγιο
Και όταν τα πόδια σου θα δυναμώσουν
θα φύγω ήσυχα και ήρεμα
Με την ησυχία της σιωπής και την ηρεμία του θανάτου
Ως την επόμενη φορά
Συχγώρα με που άργησα.





............................................................................................


Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάνα, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε,
κάποτε μες στην σκέψη τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας-
σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει.







Κ.Π. Καβάφης.

15*

 Εδώ είμαι πάλι. Έχω καιρό να γράψω. Είπα να κάνω ένα διάλειμμα, ένα διάλειμμα από τα πάντα εάν μπορούσα. Σήμερα δεν ξέρω τι με έπιασε και είπα να μπω και να γράψω, να γράψω για οτιδήποτε. Λοιπόν, σε αυτό το διάστημα έχουν γίνει διάφορα.
 Ομολόγησα την "ανάγκη" μου για αυτόν, στον ίδιο! Ξέρω ότι δεν θα αλλάξουν τα πράγματα αλλά του το είπα, και πραγματικά δεν ξέρω πως ακριβώς νιώθω για αυτό. Μου είχαν πει ότι θα άλλαζαν τα πράγματα και ότι αυτός θα το έβλεπε διαφορετικά, αλλά..

Με αυτόν τον τύπο έχω περάσει αρκετά. Πριν ένα χρόνο και τον γνώρισα και αμέσως άλλαξε την καθημερινότητά μου. Δεν ξέρω πως, αλλά μετά από λίγες εβδομάδες ήμασταν μαζί. Περνούσαμε πολύ ωραία, όλα ήταν όμορφα. Ώσπου, μετά από ενάμιση μήνα άρχισαν οι ζήλιες. Ζήλευα εγώ, ζήλευε και αυτός και ήρθε και έδεσε. Τέλος πάντων, χωρίσαμε. Πέρασε αρκετός καιρός για να δεχτώ όλο αυτό που είχε γίνει. Αρχίσαμε και μιλούσαμε αλλά τίποτα δεν ήταν ίδιο..
Εδώ και δύο μήνες έχω καταλάβει ότι μου λείπει. Μου λείπει που μιλούσαμε κάθε μέρα, που του άρεσε η μυρωδιά μου. Μου λείπει το χαμόγελό του..

Αυτό που θέλω τώρα είναι να ξαναμπεί στη ζωή μου είτε σαν φίλος είτε σαν κάτι παραπάνω. Για να είμαι ειληκρινής θα μου φανεί λίγο παράξενο αλλά και φυσιολογικό εάν δεν θέλει αυτό το κάτι παραπάνω, αλλά εγώ θα χαρώ γιατί θα είναι στη ζωή μου ως φίλος πλέον και θα μου ξαναφτιάξει πάλι την καθημερινότητα.. 



Τον αγαπάω αυτόν τον τύπο γαμώτο!



**

I promise to stay with you,
through life's ups and downs.

I promise to hug you,
when you are sad.

I promise you wipe away your tears,
when the world lets you down.

I promise to hold you
even when you let go.

I promise to be yours forever,
if you'll be mine for always.

I promise to be yours,
and yours alone.

I promise to be your foundation
the foundation of love and happiness.

I promise to love you,
more and more each day.

I promise that you will be my one and
only the only love of my life!

 

___________________________________________________

After me ..

When I will not be here,
When i will be gone forever,
When i will be dead 

Just come to my grave, please don't cry..

Just put some wild flowers beside me
Sit along the yard for a few moments,
Talk to me, cheer me up ..

Remember the times when we were together,
When we were friends,
Listen to my quite reply..

Enjoy those moments
Try to understand the unsaid words and
Consider how much you still mean to me..

"Θα μείνω καθισμένη πλάι σου όσο θα είσαι εδώ, μπροστά σε αυτό το ποτάμι..

Εάν κοιμηθείς, θα πλιαγιάσω μπροστά στην πόρτα σου..

Εάν φύγεις μακρυά, θα ακολουθήσω τα βήματα σου..

Ώσπου να μου πεις: Φύγε! και τότε θα φύγω..

Αλλά δεν θα πάψω να σε αγαπώ ως την τελευταία μου μέρα" 


Μία πραγματική αλήθεια μέσα σε 5 σειρές..
Καλά, εδώ να μου πεις χωράει σε δύο μονάχα λέξεις!





Κάθομαι εδώ 10 λεπτά και δεν ξέρω τι να γράψω... έχω να γράψω καιρό.
Μα καλά..τι έχω πάθει επιτέλους;!
Τώρα τελευταία η ζωή μου έχει αλλάξει...πολύ!
Κάποιοι έφυγαν από δίπλα μου και κάποιοι άλλοι ήρθαν:)  [αδερφέ μου, μου λείπεις ήδη.. πολύ!]


Αλλά όχι ρε!
Όχι δεν θα κάθομαι να κλαίω την μοίρα μου...
Εντάξει δεν είναι όλα τέλεια αλλά εάν περιμένω το τέλειο όλη την ώρα θα πεθάνω χωρίς να έχω κάνει απολύτως τίποτα στη ζωή μου! Ναι, έχω πονέσαι...ποιός δεν το έχει πάθει; Ακόμη πονάω που λείπουν κάποια πρόσωπα από τη καθημερινότητά μου και από τη ζωή μου γενικότερα αλλά τι άλλο πια να κάνω; Τέλος...ως εδώ. Θα κάνω ότι θέλω για να περνάω καλά με τους φίλους μου, που έχουν τα ίδια μυαλά με εμένα..Θα ζήσω την ηλικία μου..δεν θα σε αφήσω να μου τη στερίσεις...Θα ζήσω και όπου βγει.. Και ίσως να ξανασυναντηθούμε κάποτε..στο μέλλον! Αλλά όχι τώρα:)

**Θέλω να ευχαριστήσω τα άτομα που είναι δίπλα μου και με αντέχουν καθημερινά!:')
Αυτά..Καληνύχτες:*

10'

 Δύο εβδομάδες έχω να γράψω.
14 μέρες. Έχουν γίνει αρκετά αλλά τέλος πάντων..

Όλα έχουν αλλάξει, όλα!
Και πάνε προς την λάθος κατεύθυνση, εντελώς..



Μου λείπεις..
Πολύ.



Πόσο αστείο που όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα.. τόσο παράξενα.



Τα πράγματα πάνε συνεχώς προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Δεν πρέπει να γίνονται έτσι τα πράγματα, δεν πρέπει να κάθομαι και να ασχολούμαι μαζί σου, ούτε και εσύ μαζί μου.
Δεν θέλω να ασχολίσε άλλο μαζί μου. Είσαι 18μισό, είμαι 14μισό, δεν πρέπει.
Κάθομαι και ασχολούμαι μαζί σου και εσύ μου στερείς το να ζήσω την ηλικία μου. Θέλω να είμαι με τους φίλους μου, που είναι στην ηλικία μου, που είμαστε όλοι τελείως ανώρημοι και κάνουμε ό,τι μαλακίες μας κατεβαίνουν. Να λέμε μαλακίες χωρίς να σκεφτόμαστε τι θα γίνει μετά, χωρίς να σκεφτόμαστε τίποτα. Τίποτα.
Θέλω εσύ να μην ασχολίσει μαζί μου. Είσαι 18μισό, πας πανεπιστήμιο, μένεις μόνος σου. Δεν θέλω να κάνω αυτό που κάνεις κι εσύ, δεν θέλω να σου στερώ την ηλικία σου. Θέλω να είσαι καλά, με τους φίλους σου. Να είσαι μαζί με παιδιά της ηλικίας σου, να λέτε μαλακίες αλλά και αυτές οι μαλακίες θα κρύβουν μέσα τους την ωριμότητά σας. Θέλω να πηγαίνεις και να πηδιέσαι με όποια θες και σου γυαλίζει το μάτι γιατί είσαι 18μισό. Εάν δεν τα κάνεις τώρα, πότε θα τα κάνεις, στα 40 σου; Θέλω να πας και να την πέφτεις σε όλες αλλά με μέτρο, μην σε περάσουν για μαλάκα. Θέλω να πηδιέσαι με μία και να μην θυμάσαι καν πως την λένε. Να μην με σκέφτεσαι καθόλου, να μην με πέρνεις τηλέφωνο, να είναι σαν να έχουμε να μιλήσουμε από το καλοκαίρι.
"Είναι παράξενη η αγάπη και ό,τι κι αν πω θα λείπει κάτι.
Δε θα σου πω συγχώρεσέ με, απλά τράβα ένα Χι και ξέχασέ με.."
Να μην είχε γίνει τίποτα.
Όλα θα ήταν καλύτερα στη ζωή μου εάν δεν είχε γίνει τίποτα, εάν δεν υπήρχες μέσα μου.
Θέλω να αλλάξω. Θέλω να αφήσω πίσω τον πόνο που μου προκάλεσες. Να αφήσω πίσω εσένα..
Τέρμα, βαρέθηκα να είμαι πάντα εγώ ο μαλάκας που πονάει.
Αλλά όποτε λέω "τέρμα" πάντα κάτι με τραβάει. Είναι η αγάπη μου, ίσως και η δική σου. Μου λείπεις πάρα πολύ.



*Να προσέχεις άγγελέ μου.
Σε αγαπάω με όλη μου τη ψυχή.
Θα είμαι πάντα δίπλα σου, να σε νοιάζομαι.
Καληνύχτα..

ΟΚΤΩΒΡΗΣ.

 
Οκτώβρης. Ο δέκατος μήνας του έτους.

Βροχή.

Μοναξιά.

Μερικές ηλιόλουστες μέρες να θυμίζουν το καλοκαίρι που έφυγε.

Βροχή ξανά.





Πόσο μ`αρέσει αυτή η περίοδος! Προτιμώ Δεκέμβρη-Γενάρη βέβαια αλλά και αυτή παίζεται:ρ

Μ`αρέσει να βρέχει. Μ`αρέσει να νιώθω αυτή τη μελανχολία του χειμώνα. Με κάνει να νιώθω δυνατή που επιβιώνω. Μ`αρέσει που έρχεται ο χειμώνας. Έρχονται τα Χριστούγεννα! Φωτάκια παντού, δέντρα στολισμένα, κουραμπιέδες, οικογενειακές στιγμές. Πολλοί λένε ότι τα Χριστούγεννα νιώθουν μόνοι. Όχι, εγώ νιώθω πιο καλα από κάθε καλοκαίρι! Βέβαια μου αρέσει το καλοκαίρι γιατί καλοκαίρι ήταν όταν γνώρισα κάποια άτομα που μου άλλαξαν την καθημερινότητα. Τέλος πάντων..

Μ`αρέσει να βρέχει. Μ`αρέσει να περπατάω στη βροχή... και να κλαίω ίσως. Να κλαίω για αναμνήσεις, να κλαίω για πρόσωπα. Να περπατάω και να κλαίω και κανείς να μην καταλαβαίνει εάν κλαίω ή εάν γελάω. Να είμαι μόνη μου σε έναν άδειο δρόμο και η μόνη μου παρέα να είναι η βροχή. Να ξεσπάσω όταν είμαι μόνη μου.
Μετά να πάω σπίτι, να βάλω φόρμες, να κάτσω μπροστά στο τζάκι, να πίνω ζεστή σοκολάτα και ύστερα να τρώω ψημμένα κάστανα παρέα με την ξαδέρφη μου.. να λέμε αστεία και να γελάμε. Έξω η βροχή να συνεχίζεται για ώρες ολόκληρες.
Αυτό μ`αρέσει! Είναι παράξενο αλλά... το λατρεύω αυτό!


Ο καιρός πάλι θα περάσει χωρίς να υπολογήσει τίποτα. Θα αφήσει αναμνήσεις πίσω του όπως και τότε.
Όλα θα είναι πολύχρωμα την άνοιξη και η πραγματική "μοναξιά" μου ξανα επιστρέφει...