Εσύ16*

   Και μετά από καιρό σε ξαναείδα μπροστά μου. Η Δ* να τραγουδάει το Να μ'αγαπάς και εσύ να είσαι απέναντί μου. Ένα βλέμμα σου. Ένα χαμόγελό σου. ΣΑΓΑΠΑΩ.


Ξέρω ό,τι είσαι ένας γελοίος αλλά σ'αγαπάω. Αγαπάω εσένα και τις πίπες σου.
Καταρχάς εσύ με έμαθες να ακούω Μουζουράκη.
Αγαπώ τα σκατουλί σου μάτια. Αγαπώ την μούρη σου που είσαι σαν να έχεις ξυπνήσει εκείνη τη στιγμή. Αγαπώ τα φρύδια σου, που πέρυσι δεν υπήρχαν από τις μαλακίες σου [Ακόμα θυμάμαι που γελούσα και με έβριζες να σταματήσω]. Αγαπώ τον κώλο σου που είναι μικρός και ωραίος. Αγαπώ το δωμάτιό σου και το ριγέ βρακί σου.
Μα, με το άκουσμα, και μόνο, της φωνής σου, μπορείς να με κάνεις να αλλάξω κατευθείαν γνώμη.


Μετά όμως από τόσο καιρό πάλι μπροστά μου. Γιατί ήρθες γαμώτο μου, γιατί;
Δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα. Είσαι ένας ηλίθιος. Ένας ηλίθιος που σκέφτεσαι μόνο το πουλί σου και τα κωλοτσιγάρα σου. Ούτε να μου μιλήσεις δεν μπορούσες;
9 μήνες έμεινα για σένα και ό,τι μπόρεσες να κάνεις είναι ένα βλέμμα; Δεν καταλαβαίνεις τίποτα ρε πούστη μου, τίποτα απολύτως.
http://www.youtube.com/watch?v=Vaha0_2D6Hk Αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που μου έμαθες, πριν ενάμιση χρόνο. "Μα είσαι δικιά μου και πάντα θα είσαι. Κι ας είσαι κοντά μου και ας μην είσαι"

Ξέρεις όμως τι;
Λίγοι είναι αυτοί που ξέρουν πως είναι το να ξυπνάς κάθε μέρα και να εύχεσαι να γινόσουν ο πιο αναίσθητος άνθρωπος στον κόσμο.
Και δυστυχώς είμαι ένας από αυτούς..

DEAR JOHN

Δεν σε ξέρω και πολύ καιρό,

κάνα χρόνο.

Και μόνο η σκέψη σου όμως με λυγίζει.

Και εάν δεν σε ξαναδώ, 

θέλω να βρω κάποιον που να σου μοιάζει.

That's all it took. Two weeks. Two weeks to fall in love with you.

But either it was the two weeks i spent with you or the five months i spent with him, time always runs out.

And you know what?!

I love you John.

P.S: It actually doesn't matter where you are in the world, but the moon is never bigger than your thumb.

aTrueFriend

~

Δεν φοβάμαι να πεθάνω, όχι.

Τώρα πλέον βλέπω το θάνατο ως το τέλος ενός μεγάλου ταξιδιού και δεν φοβάμαι να κατέβω από το τρένο. Το μόνο που φοβάμαι είναι το εάν θα βρω κάποιο άλλο τρένο να ανέβω. Φοβάμαι απλά την επόμενη μέρα. Σε μία δύσκολη στιγμή όλοι έχουμε ευχηθεί να μην ζούσαμε, να μη το ζούσαμε. Και όπως είπε μία φορά ένα αγαπημένο πρόσωπο: "Το να ζεις είναι καλύτερο από το να πεθάνεις. Μέχρι να μην είναι." 

Μερικές φορές νιώθω ότι θέλω να κλείσω τα μάτια μου και να κοιμηθώ..

 Να κοιμηθώ βαθιά χωρίς να ξέρω εάν ξυπνήσω.

Ή όταν ξυπνήσω όλα να έχουν αλλάξει,

 να μην είναι τίποτα το ίδιο.

Όσο όμως το σκέφτομαι αυτό,

τόσο περισσότερο πείθομαι

ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει

σε αυτή την καταραμένη χώρα.

Στη χώρα που ό,τι όνειρα έχεις,

στα σκοτώνει πριν καν τα ακούσει...

2012:)

    Αφού όλοι γράφουν για τον καινούριο χρόνο που μπήκε, είπα να γράψω και εγώ. 

Το '11, εάν εξαιρέσεις τις συναυλίες του Φίλιππου Πλιάτσικα και των Πυξ Λαξ, δεν ήταν και πολύ καλή χρονιά. Μέσα σε αυτή τη χρονιά πέρασα πολλά καλά, όμως νομίζω περισσότερα κακά. Τέλος πάντων, ό,τι έγινε έγινε και δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα, τίποτα απολύτως.

Στο 2012 μπορεί:

• Τα πεζοδρόμια όλου του κόσμου να ξεχειλίζουν ραδιενέργεια.
• Τρένα του υπογείου και λεωφορεία εκρήγνυνται.
• Ο ήλιος γίνεται μία μικρή μαύρη κουκκίδα.
• Ο άνθρωπος εξαφανίζεται.
• Οι κατσαρίδες κυριεύουν τον κόσμο.

Τα πάντα μπορούν να συμβούν στη συνέχεια.

ΟΛΟΙ ΟΜΩΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΛΙΓΗ ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ, ΧΑ;!

19*

  Πάλι έχω καιρό να γράψω. Γενικά τον τελευταίο καιρό δεν νιώθω ότι γίνεται κάτι για το οποίο θέλω να μιλήσω. Εκτός, από την απώλιά σου. Ο δικός σου θάνατος με πονάει και με στιχιώνει καθημερινά.
Κανείς δεν σε κατάλαβε όπως εγώ. Κανείς δεν σε αγάπησε όπως εγώ. Από την πρώτη στιγμή είπα ότι είσαι ο άνθρωπός μου, ο άνθρωπος που θα με συντροφεύει πάντα, που θα ξέρω ότι έχω κάποιον δίπλα μου. Ήσουν σαν αδερφή μου. Αλλά εσύ, πέθανες. Θα μπορούσες να ζήσεις γαμώτο μου, θα μπορούσες. Και θα ήμασταν μαζί μέχρι το τέλος. Ποτέ δεν θα σε άφηνα να φύγεις, ποτέ.
Μόλις είδα το τέλος να έρχετε, σου φώναξα, σου φώναξα να μην πεθάνεις αλλά εσύ δεν άκουγες, είχες ήδη αφεθεί. Είχες αφήσει το θάνατο να σε νικήσει. Γιατί; Εσύ ήσουν πάντα από τους πιο δυνατούς..
Η ψυχή μου σακατεύτηκε όταν σου είπα το τυπικό αντίο. Όμως το τελευταίο αντίο δεν στο έχω πει, δεν έχει τυπωθεί ακόμη. Γενικά δεν ξέρω εάν ποτέ μπορέσω να σε αποχερετήσω. Πάντα θα ζείς μέσα στην καρδιά μου, μέσα στην ψυχή μου, μέσα μου. Ξέρω ότι με τον καιρό θα ξεχαστούν όλα, θα αλλάξω εντελώς και ίσως να σε βγάλω έστω για λίγο από το μυαλό μου, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω όλο αυτό που πέρασα μαζί σου, όλα τα συναισθήματα που μου χάρησες. Σε ευχαριστώ για όλα.

*Εύχομαι όλοι να νιώσουν αυτά που με έκανες να νιώσω!*

~

Συγχώρα με
Συγχώρα με που άργησα
Μα για την αργοπορία μου δεν φταίνε οι πικρές αναμνήσεις
Δεν φταίει η απογοήτευση, ο πόνος, η πίκρα και η μοναξιά
Που μ' άφησες να κυλιστώ
Δεν φταίνε τούτα τα ζωντανά και ζεστά ακόμα σημάδια
Ούτε η ανάγκη, όπως νομίζεις, να εκδικηθώ.

Φταίει ο φόβος μήπως αρνηθείς τη βοήθειά μου
Μήπως διώξεις τούτο το δάκρυ που κυλά για τον πόνο σου
Το ίδιο ανελέητα και ψυχρά όπως τότε

Ναι θα σταθώ πλάι σου
Θα σου δώσω ό,τι μου απόμεινε απ' τη χαρά, το χαμόγελο και το κουράγιο
Και όταν τα πόδια σου θα δυναμώσουν
θα φύγω ήσυχα και ήρεμα
Με την ησυχία της σιωπής και την ηρεμία του θανάτου
Ως την επόμενη φορά
Συχγώρα με που άργησα.





............................................................................................


Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάνα, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε,
κάποτε μες στην σκέψη τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας-
σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει.







Κ.Π. Καβάφης.