ss*

Νιώθω τόσο σκατά που πιο σκατά δεν γίνεται. Πάλι έφυγες. Πάλι χάθηκες. Πάλι σε έχασα. Μα είσαι ο καλύτερός μου φίλος και πονάω. Πονάει πολύ. Σε θέλω πίσω, τόσα πολλά ζητάω πια; Είσαι ο άνθρωπός μου, αυτός που με καταλαβαίνει κατευθείαν χωρίς καμμία παραπάνω εξήγηση. Και με αγαπούσες τόσο πολύ, το ξέρω. Και εγώ γαμώτο σαγαπούσα πάρα πολύ. Και ακόμα βέβαια.. Μπορεί και πολύ περισσότερο γιατί μόνο όταν χάνεις κάτι καταλαβαίνεις πόσο πολύ το χρειαζόσουν, έτσι δεν λένε; Σε χρειάζομαι γαμώτο μου. Σε αγαπάω και σε θέλω δίπλα μου.

10*

Πρέπει να το ομολήσω, μου λείπεις. Έχεις αλλάξει και έχεις μεγαλώσει και εγώ αυτό το βλέπω από μακρυά. Δεν είμαι πια αυτή που θα πάρεις τηλέφωνο και θα μιλήσεις γιατί θα βαριέσαι, ούτε θα στείλεις πρωινό μήνυμα ότι μ`αγαπάς, ούτε θα με πάρεις στην αγκαλιά σου ξανά, ούτε θα με ξαναφιλήσεις. Τίποτα. Κενό. Είναι όντως κενό; Μήπως είναι καλύτερα; Δεν ξέρω. Είσαι μακρυά και εγώ εδώ. Έχεις αλλάξει τόσο πολύ, ομόρφηνες. Γαμώτο. Μου λείπουν τόσο πολύ αυτές οι βδομάδες που ήμουν μαζί σου, που ήμασταν μαζί. Θυμάσαι; Όμορφο καλοκαίρι. Λες να έχουν δίκιο όταν λένε ότι οι καλοκαιρινοί έρωτες δεν κρατάνε; Μα εμείς κρατήσαμε. Απλά δεν αντέξαμε μέχρι το τέλος. Ήταν γραφτό μας; Δεν ξέρω. Μήπως ξέρεις εσύ; Δεν θα μάθω ποτέ. Ή ίσως μετά από καιρό, αρκετό καιρό, όταν δεν θα μετράει τίποτα. Ίσως όταν θα τα έχεις ξεχάσει όλα, όλα μαζί με εκείνα τα παθιασμένα λόγια και φιλιά σου. Γαμώτο. Μήπως πρέπει να σταματήσω να σε σκέφτομαι; Μα πως να σταματήσω να σε σκέφτομαι όταν μπαίνεις στα όνειρά μου κάθε βράδυ;

18/1

Γαμώτο. Κάθομαι και κλαίω εδώ και δύο ώρες και δεν μπορώ να σταματήσω. Σήμερα είναι ξεχωριστά. Έπρεπε να είμαι μαζί σου, οι δυο μας. Αλλά εγώ είμαι σπίτι μου και κλαίω και εσύ δεν ξέρω που είσαι. Νιώθω ότι όλα είναι μάταια. Μάταια. Εσύ είσαι εσύ και εγώ... Εγώ, εγώ είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Κατάλαβες, ερωτευμένη. Θέλω να είμαι όλη την ώρα μαζί σου, συνέχεια. Να κάνω ό,τι κάνεις, να βλέπω ό,τι βλέπεις, να μυρίζω ό,τι μυρίζεις κι εσύ. Θέλω εσένα, δικό μου, όλη την ώρα, για πάντα. Απλά ξέρεις πιο είναι το απαίσιο; Ό,τι εσύ ούτε που νοιάζεσαι. Εσύ... Εσύ είσαι ερωτευμένος με άλλη.. ή έτσι νομίζεις. Δεν μπορώ άλλο. Όταν κάποιος είναι ερωτευμένος θα έπρεπε να είναι χαρούμενος και όλα να είναι εντάξει, έτσι μου είπαν. Με μένα τίποτα δεν είναι εντάξει, ΤΙΠΟΤΑ. Σε βλέπω και θέλω να τρέξω και να πέσω στην μεγάλη σου αγκαλιά και να σου πω όλη την αλήθεια. Δεν αντέχω άλλο. Κάθε μέρα, κάθε διάλειμμα το μόνο που θέλω είναι έστω να σε βλέπω. Συνέχεια σε ψάχνω, χωρίς να γίνομαι αντιληπτή, αν κοιτάξεις γύρω σου είμαι εκεί και σε κοιτάω. Σε χαζεύω βασικά.
Φαίνεται σήμερα ξεσπάω. Νιώθω έτσι εδώ και ένα χρόνο. Ένα γαμημένο χρόνο νιώθω τόσο σκατά γιατί είσαι τόσο ηλίθιος και τόσο γελοίος που δεν μπορείς να δεις ΤΙΠΟΤΑ. Τίποτα, μόνο ό,τι θες εσύ, μόνο ό,τι σε κάνει χαρούμενο. Δεν κοιτάς τους άλλους. Ενδιαφέρεσαι μόνο για τον εαυτό σου, για τίποτα άλλο. Πώς μπορείς και είσαι τόσο γαμημένα τυφλός;! Σε παρακαλώ απάντησέ μου, σε παρακαλώ. Πραγματικά δεν αντέχω άλλο. Διάφορα μου περνάνε από το μυαλό, διάφορα. Απλά νιώθω ότι θέλω να πεθάνω. Έστω για λίγες μέρες, να δω αν θα αντιδράσεις καθόλου. Αν μετανοιώσεις για όλες εκείνες τις φορές που προσπάθησα να στο πω και εσύ δεν καταλάβαινες. Αν καταλάβεις ότι είσαι και εσύ ερωτευμένος μαζί μου. Τώρα τα βλέπω όλα. Μπορούμε να είμαστε μαζί, το ξέρω. Εκείνη την ημέρα το πίστεψα πραγματικά. Από εκείνη την ημέρα πραγματικά πίστεψα ότι μπορούμε να είμαστε μαζί. Πονάω, το καταλαβαίνεις; ΠΟΝΑΩ. Μόνο πόνο μου φέρνεις τελικά, τίποτα άλλο, μόνο πόνο. Έχω προσπαθήσει γαμώτο μου, έχω προσπαθήσει να σου δείξω τί νιώθω. Αλλά είσαι τόσο τραγικά τυφλός που δεν βλέπεις πέρα από την μύτη σου.
Σαγαπάω τόσο πολύ που το μόνο που με νοιάζει είναι εσύ. Το μόνο που θέλω είναι να είσαι καλά, τίποτα άλλο.

Δεν νομίζεις;

 Εσύ μπορεί να μην θυμάσαι τίποτα αλλά εγώ μπορώ να πω ότι θυμάμαι τα πάντα, σχεδόν. Βέβαια με βοήθεια αλλά θυμάμαι και ξέρεις γιατί; Γιατί σ`αγαπώ.
Τις καλές εποχές που είχες και εσύ το blog σου έγραφες, όχι πολλά αλλά ουσιαστικά. Θυμάμαι μία από τις ελάχιστες αναρτήσεις σου..

5*

Σ' αγαπώ όσο κανέναν άλλο... Είναι σαν να είσαι το άλλο μου μισό :$

Σκέφτεσαι ότι σκέφτομαι και με συμληρώνεις όταν εγώ δεν ξέρω πως να πω κάτι. Με αγαπάς, Σε αγαπώ. Εισαι η κολλητή μου και έχουμε περάσει παρα μα πάρα πολλά μαζι :')

Από την ξερή, η οποία δεν ήταν κακιά ^^ xD, μέχρι αυτό που λέμε για την τριήμερη:ο

Έχουμε μαλώσει πεντακόσιες φορές αλλά ακόμα είμαστε μαζί <3

Θέλω να συνεχίσουμε να είμαστε μαζί για πάντα (όπως το εννοείς εσύ έστω).

Είμαστε αχώριστοι και σου έχω υποσχεθεί κάτι... *ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ* το υπόσχομαι.

Σ`αγαπάω ρε γαμώτο σου, σ`αγαπάω. Και βαθιά μέσα μου με τσούζει που δεν είμαστε όπως τότε.. μαζί. Εντάξει, μιλάμε, είσαι δίπλα μου, αλλά τίποτα δεν είναι όπως τότε. Έχεις να μου πεις ότι μ`αγαπάς κι εσύ από τις 31/3. Πολύς καιρός είναι, δεν νομίζεις;!

*MERRY CHRISTMAS ANYWAY!*

ίσον με μηδέν.

Είσαι εδώ. Μετά από τόσους μήνες μου φαίνεται σαν όνειρο. Μέσα σε μία μέρα άλλαξαν όλα. Τόσοι μήνες στεναχώριας και μιζέριας μετατράπηκαν σε ένα μηδενικό.
Πάντα μπορείς και με αποσυντωνίζεις. Γιατί; Ναι, γιατί; Φταίνει τα μάτια σου; Η καρδιά σου; Η ευχαρίστηση που νιώθω όταν χαμογελάς; Πραγματικά δεν ξέρω.
Ξέρω όμως ότι σ`αγαπώ.
Σ`αγαπώ με όλη μου την καρδιά.
Μόνο αυτό, τίποτα το σημαντικό, απλά ότι σ`αγαπώ.

είσαι εδώ..

 You're the one thing i got right, the only one i let inside
Now i can breathe, cause you're here with me.

 Δεν μπορώ να πιστέψω πως η ζωή μου άλλαξε, πάλι. Είσαι εδώ, μαζί μου. Απίστευτο ε;
Και μόνο που το σκέφτομαι ανατριχιάζω και η γλώσσα μου χορεύει πίσω από τα δόντια μου. Είσαι εδώ. Σε κοιτάω και καταλαβαίνω τις μαλακίες που έκανα. Αυτά τα μπλε σου μάτια τα αγαπώ.
Δεν μπορώ να το πιστέψω. Είσαι εδώ.
Μόνο αυτό μου φτάνει. Μου φτάνει για να ξυπνάω και να κοιμάμαι. Μου φτάνει να είμαι καλά.

MyNameIsMemory*

Με κοίταξε τρυφερά χωρίς να μιλήσει. Την παρατηρούσα και συνειδητοποίησα ότι έδειχνε πιο γερασμένη από ό,τι την πρώτη μέρα που ξύπνησα και την είδα μπροστά μου. "Μας αξίζει κάτι καλύτερο" είπε σιγά.
"Θα ζήσουμε κάτι καλύτερο".
"Αλήθεια;"
"Ναι, αλήθεια". Την κοίταξα απόλυτα σοβαρός. "Αυτό που συμβαίνει τώρα δε με νοιάζει. Μπορώ να περιμένω, αν χρειαστεί, γιατί ξέρω ότι θα σε ξαναβρώ, και τότε θα είμαι πάλι δυνατός και υγιής. Θα σε φροντίζω και θα κάνουμε έρωτα και θα σε κάνω ευτυχισμένη".
"Με κάνεις ευτυχισμένη". Με αγκάλιασε κι αμέσως με έπιασαν τα κλάματα. Δεν ήθελα να το καταλάβει, ούτε πόσο έτρεμα απ' τον πυρετό.
"Όμως θέλω να σε ρωτήσω κάτι" είπε.
"Τι;"
"Όταν με ξαναβρείς, πώς θα καταλάβω ότι είσαι εσύ;"
"Θα στο πω εγώ".
"Κι αν δεν σε πιστέψω΄Είμαι ξεροκέφαλη..."
Την αγκάλιασα με όση δύναμη μου απέμεινε. "Το ξέρω. Αλλά ελπίζω..."
Δε σήκωσε το κεφάλι αλλά ένιωσα πώς σφίχτηκε το σώμα της στην αγκαλιά μου και ρούφηξα τη θλίψη της.
"Σ` αγαπάω" της είπα "σ` αγαπάω όσο τίποτα στον κόσμο. Πάντα σ` αγαπούσα".
Άκουσα τα αναφιλητά της. Χάιδεψα το πρόσωπό της κι άγγιξα τα δάκρυά της.
"Σ` αγαπάω" ψιθύρισε.
Αυτό περίμενα να ακούσω αιώνες τώρα, μόνο που αντί για χαρά έφερε αβάσταχτο πόνο. Μακάρι να μη με αγαπούσε. Είχε ήδη τόσους νεκρούς. Μακάρι να είχα πεθάνει στη μάχη για να μη ζήσει και το δικό μου θάνατο.
Κάθισε αμίλητη στο κρεβάτι μου κοιτώντας με θλιμμένα. "Θέλω να έρθω μαζί σου" είπε τελικά.
Έπιασα το χέρι της. "Τι εννοείς, λατρεμένη μου;"
"Θέλω να πάω εκεί που πας εσύ... Δε φοβάμαι το θάνατο. Θέλω να μείνουμε μαζί και να ξανάρθουμε μαζί. Μου είπες ότι οι ψυχές δένουν. Θέλω να μείνω μαζί σου". Ξάπλσε πάνω μου.
Την αγκάλιασα και φίλησα την πλάτη της πάνω απ' το πουλόβερ. "Αχ Σοφία... Δεν μπορείς να αφαιρέσες τη ζωή σου..."
"Γιατί όχι;"
"Γιατί είσαι νέα, όμορφη, γερή και δε γίνεται. Εξάλλου, μόνο αν θες να ζήσεις έρχεσαι ξανά στη ζωή. Η αυτοκτονία είναι άρνηση της ζωής, είναι το τέλος. Αν στ' αλήθεια διαλέγεις το θάνατο, ίσως και να μην ξανάρθεις ποτέ".
"Μα δεν αρνιέμαι τη ζωή. Δε διαλέγω το θάνατο... Θέλω να ζήσω. Μόνο που θέλω να ζήσω μαζί σου".
Έπιασα τα χέρια της και την κοίταξα βαθιά στα μάτια. "Δε διανοείσαι πόσο θέλω κι εγώ να ζήσω μαζί σου. Όμως σ' αυτήν τη ζωή, σου ζητώ να ζήσεις όσο πιο πολύ και πιο όμορφα μπορείς... Να γίνεις νοσοκόμα, ίσως γιατρίνα. Να ερωτευτείς".
"Ερεωτεύτηκα" απάντησε με τα μάτια γεμάτα δάκρυα.
"Θα ερωτευτείς ξανά. Και ίσως κάνει παιδιά και γεράσεις και πεθάνεις όταν έρθει η ώρα σου... Κι ίσως καμιά φορά να θυμάσαι κι εμένα... Κι όταν ξανάρθεις σε άλλη ζωή, εγώ θα σε βρώ".
"Ναι, αλλά πώς; Πες μου, πώς θα με βρεις;"
"Θα το κάνω. Ξέρω τι σου λέω. Το κάνω πάντα".
"'Ομως ούτε που θα σε ξέρω, έτσι δεν είναι; Θα σου φερθώ σαν να 'σαι ξένος. Η δική μου μνήμη είναι απλή... Κανονική... Σαν του Νέστορα του σκύλου σου είναι η μνήμη μου..." Την έπιασαν τα κλάματα στην αγκαλιά μου.
"Δε χρειάζεται να με αναγνωρίσεις. Θα σε αναγνωρίσω εγώ".
Ένιωθα τα αναφιλητά της στο στέρνο μου. "Ναι, αλλά εγώ δε θα αναγνωρίζω εμένα".