It's nothing but dreams John!

"Ήταν νεκρός. Είχε πεθάνει λίγη ώρα πριν. Βρισκόταν μέσα στο φέρετρό του και τέσσερις άνδρες ξεκίνησαν να τον κουβαλούν προς την εκκλησία. Μετά από δέκα μέτρα, κάτι έγινε και σταμάτησαν, δεν θυμάμαι ακριβώς τι. Ο πατέρας μου πήγε κοντά και λέει στην μητέρα μου: "Θες να τον δεις; Να δεις πώς είναι;" Η μητέρα μου δεν απάντησε, κούνησε όμως το κεφάλι της θετικά. Καθώς άνοιξε το φέρετρο ο πατέρας μου, εγώ έχοντας κλείσει τα μάτια μου γιατί φοβόμουν, έβλεπα παράλληλα από το κενό των δακτύλων μου, όπως πάντα άλλωστε. Είδα κάτι να κουνιέται. Πλησίασα. Τα μάτια του ήταν ανοικτά. Κοιτούσε γύρω του. Ήταν ζωντανός. Δεν είχε πεθάνει. "Μα καλά πως νόμιζαν ότι είχε πεθάνει;!" είπα από μέσα μου. Αμέσως πήγα κοντά. Μόλις το συνειδητοποίησα ότι όντως δεν είχε πεθάνει, έκανα δύο βήματα πίσω και άρχισα να κλαίω. Από χαρά, από ενθουσιασμό, από έλλειψη φόβου. Έκλαιγα και τον είδα να σηκώνεται και από όλους όσους ήταν εκεί, αυτός ήρθε και αγκάλιασε εμένα. Μάλλον ήθελε να με ηρεμίσει. Ήταν ζωντανός. "Μα ζωντανό θα τον έθαβαν; Πάλι καλά που υπήρχε και ο πατέρας μου!" σκεφτόμουν. Έχοντας ακούσει τα κλάμματά μου, βγαίνει από το σπίτι η θεία μου τρέχοντας. Βλέποντας τον, άρχισε να κλαίει. Έκλαιγε και του φιλούσε τα χέρια του. Ο θείος μου δεν πέθανε τελικά. Είναι μια χαρά. Ζει και είναι καλά. Είναι δίπλα μας και αναπνέει. Τα τραπέζια μπροστά από το σπίτι αμέσως γέμισαν με φαγητό και κάτσαμε όλοι μαζί να φάμε. Και χωρίς καμμία αμφιβολία όλοι περιστρεφόμασταν γύρω του. Ήταν τέτοια η ανακούφηση, που δεν μπορούσα να ηρεμίσω με τίποτα. Έφερνα στο μυαλό μου τη στιγμή που σηκώθηκε, με πήρε αγκαλιά και με φίλησε στο μάγουλο. Θέε μου, είναι ζωντανός. Τελικά οι προσευχές μου ακούστηκαν. Ζει."



ΜΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΟΛΑ, ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΝΕΙΡΟ.
ΚΕΝΟ.
Ο θείος μου στην πραγματικότητα βρίσκεται ακόμη στο νοσοκομείο, σε μία περίεργη κατάσταση, κάτι σαν κώμα. Υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να μείνει φυτό, ή να τον αφήσουν να φύγει.
Ας προσευχηθούμε για το καλύτερο.

PleaseDontGo

Και τώρα τι; Όλα είναι καλά; Όχι. Τίποτα δεν είναι καλα. Τίποτα δεν είναι εντάξει, με εμένα, με τον κόσμο γύρω. Γιατί να σημβαίνουν όλα σε εμένα δηλαδή; Όλα σε εμένα, όλα πάνω μου. Όλοι θέλουν να είμαι η καλύτερη, και η πιο σωστή μαθήτρια αλλά ταυτόχρονα και μέσα σε όλα τα υπόλοιπα. Θέλουν εγώ να είμαι η ψύχραιμη, εγώ να μην κλαίω, εγώ να είμαι η δυνατή. Αλλά δεν μπορώ άλλο. Είναι πολύ όλο αυτό για μένα, πάρα πολύ.
Ο θείος μου θα πεθάνει, το ξέρω. Θα πεθάνει και θα χαθώ κι εγώ. Έχει υπεραραχνοειδή αιμμοραγία στον εγκέφαλο. Πάνω από το 50% πεθαίνει στο πρώτο εξάμηνο, και από όσους επιβιώσουν, πάνω από το 50% έχει μόνιμη εγκεφαλική βλάβη. Το ποσοστό του να είναι όπως πριν είναι λιγότερο από 25%. Θα πεθάνει. Το ξέρω και προσπαθώ να το αρνηθώ στον εαυτό μου, και οι άλλοι στον δικό τους αλλά το ξέρω, θα πεθάνει. Δεν αντέχω να περάσω όλο αυτό που είχα περάσει τότε, δεν θα αντέξω.
Αλλά.. θα πεθάνει γιατί είναι οικογένειά μου και με αγαπάει και τον αγαπάω. Θυμάμαι όταν είχα πάει να μείνω μαζί του, είχε έρθει κουρασμένος και μου λέει: "Που θες να πάμε;" και του λέω: "εκεί." και μου είπε: "Οκ, σήκω, ντύσου, πες το και στον ξάδερφό σου και φύγαμε." Με είχε σαν κόρη του, κι αυτός και η θεία μου. Με αγαπούσαν τόσο πολύ. Με την θεία μου μοιάζουμαι και με περνούσαν για πραγματική κόρη τους. Έχω να τον δω δύο χρόνια και τώρα θα πεθάνει. Θα πεθάνει. Και εκεί που φεύγει το ένα έρχεται το άλλο. Θέλω να φύγω. Να χαθώ και να ξεχάσω. Να ξεχαστώ και να ζήσω κάπου αλλού, μακρυά από όλα αυτά, ήρεμη, γαλήνια. Είναι αυτές οι φορές που ο πόνος δεν φεύγει και θέλω να πεθάνω..

Γιατί.

Ρουφάω. Ο λαιμός μου καίγεται. Ξεφυσάω. Ο καπνός που βγαίνει είναι αλλιώτικος, διαφορετικός από τους προηγούμενους. Ίσως να φταίει ότι αυτός είναι για σένα, έτσι ως κάτι τελευταίο της φιλίας μας, της αγάπης μας, της ύπαρξής μας. Αυτό το κενό όμως δεν γεμίζει με τίποτα. Όσο και να πω "θα περάσει", όσο και να πω "δεν πειράζει, το έχεις ξαναπεράσεις τόσες φορές", δεν καταλήγει πουθενά. Ο ίδιος πόνος, η ίδια θλίψη, το ίδιο κενό. Το δικό σου κενό είναι το πιο δύσκολο, το πιο επώδυνο, δεν κλείνει με τίποτα. Τόσοι άνθρωποι πέρασαν και δεν το άγγιξε κανείς τους. Κενό. Κενό. Κενό. Τώρα θα ρωτήσεις γιατί. Αυτά τα γαμημένα γιατί έχουν τρυπώσει στον εγκέφαλό μας και δεν λένε να φύγουν. Έχουν κουρνιάσει στα κενά του εγκεφάλου. Έχουν ριζώσει πλέον. Πολλές φορές όμως δεν θέλουνε απαντήσεις, θέλουν απλά ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά και ένα φιλί. Τα στοιχειώδη. Βέβαια για σένα αυτά είναι πολυτέλειες. Ούτε που με κοιτάς πια, ούτε που νοιάζεσαι. Κάτι άλλαξε μέσα σου, το ξέρω, το βλέπω στα μάτια σου. Και εγώ, η κουτή που μένω πάντα πίσω, θα ρωτήσω γιατί. Γιατί γίνανε όλα αυτά; Ξανά και ξανά. Ποτέ δεν βαρεθήκαμε να είμαστε χώρια, έτσι; Ποτέ.

ss*

 Δεν ξέρω γιατί γίνεται όλο αυτό αλλά θέλω να είσαι καλά, είτε είσαι μαζί μου είτε όχι. Ήσουν, είσαι και πάντα θα είσαι ο καλύτερός μου φίλος. Θα σου μιλάω τα βράδια όταν κανείς δεν θα μπορεί να μας ακούσει. Θα σου λέω τα πάντα όπως παλιά. Και οι απαντήσεις σου θα είναι η σιωπή, ή ένα σημάδι. Κάθε βράδυ θα βγαίνεις από το μυαλό και την καρδιά μου και θα μιλάμε, θα τα λέμε όλα. Ναι, όπως παλιά, όπως πάντα. Εσύ θα λες ανέκδοτα και εγώ θα γελάω ξέροντας ότι ήταν πραγματικά πολύ αστεία. Και κάθε βράδυ θα σε αγαπώ όλο και περισσότερο. Και θα σε προσέχω πολύ περισσοτερο. Η ψυχή σου είναι εύθραυστη και εγώ θα την προσέχω, στο υπόσχομαι.
Εφόσον δεν θα είσαι σωματικά δίπλα μου πρέπει να βρω τρόπους και για το δικό μου καλό, δεν νομίζεις; Είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον, θα είμαστε για πάντα μαζί. Μπορεί να τρελάθηκα, δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι σ`αγαπάω με όλη μου την ψυχή.

**Η ΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΡΩΤΑ.

Dear..friend.

Last letter.

0160202013

Όπως λέει και ο τίτλος, είναι το τελευταίο γράμμα. Μπορεί κάποια στιγμή να το διαβάσεις, μπορεί και να μην το δεις ποτέ.

Εσύ έφτιαξες την ζωή σου, νομίζω πως είναι καιρός να φτιάξω και εγώ την δική μου. Και μάλλον θα ακολουθήσω την συμβουλή σου: να μείνω στις όμορφες αναμνήσεις μας.

Πριν όμως το κάνω αυτό, σου χρωστάω 2 πράγματα (εκτός από τις υποσχέσεις..). Πρώτον, ένα μεγάλο ευχαριστώ. Μαζί σου, έμαθα πράγματα, και τώρα μπορώ πια να στέκομαι στα πόδια μου. Δεν χρειάζεται να στηρίζομαι σε κανέναν. Μαζί σου επίσης, έζησα πολλά. Στιγμές χαράς, λύπης, δάκρυα, ευτυχία. Και αυτές οι στιγμές θα μείνουν ανεξίτηλες στην καρδιά μου. Θα είσαι ο άνθρωπος που πέρασα τις ομορφότερες στιγμές της ζωής μου, και αυτό δεν αλλάζει. Επιπλέον, με έμαθες να αγαπώ και να ονειρεύομαι. Και αυτό θα στο χρωστάω.

Δεύτερον, ένα μεγάλο και ειλικρινές συγγνώμη. Και αυτό γιατί,ουσιαστικά ήταν δικό μου λάθος που αυτές οι στιγμές έλαβαν τέλος. Αν το σκεφτείς και εσύ από την αρχή, θα το καταλάβεις.. Και γιατί εκμεταλλεύτηκα την καλοσύνη σου κάνοντας μεγάλα λάθη. Τα οποία μπορεί να τα συγχώρεσες, αλλά  αυτό δεν πάει να πει ότι σβήστηκαν. 

Όποτε με χρειαστείς, για οτιδήποτε, εγώ θα είμαι εδώ μικρέ. Αλλά τώρα που στα είπα όλα αυτά, θέλω μια χάρη από σένα. Αν δεν καταφέρεις να μ'αγαπάς για πάντα, όπως έλεγες, θέλω τουλάχιστον να με θυμάσαι ως μια καλή ανάμνηση. Και να ξέρεις πως είμαι ευγνώμων που όλα αυτά τα πέρασα μαζί σου.

Να προσέχεις.

Μια κοπέλα που σ'αγάπησε

πολύ.

BORROWED

ss*

Νιώθω τόσο σκατά που πιο σκατά δεν γίνεται. Πάλι έφυγες. Πάλι χάθηκες. Πάλι σε έχασα. Μα είσαι ο καλύτερός μου φίλος και πονάω. Πονάει πολύ. Σε θέλω πίσω, τόσα πολλά ζητάω πια; Είσαι ο άνθρωπός μου, αυτός που με καταλαβαίνει κατευθείαν χωρίς καμμία παραπάνω εξήγηση. Και με αγαπούσες τόσο πολύ, το ξέρω. Και εγώ γαμώτο σαγαπούσα πάρα πολύ. Και ακόμα βέβαια.. Μπορεί και πολύ περισσότερο γιατί μόνο όταν χάνεις κάτι καταλαβαίνεις πόσο πολύ το χρειαζόσουν, έτσι δεν λένε; Σε χρειάζομαι γαμώτο μου. Σε αγαπάω και σε θέλω δίπλα μου.

10*

Πρέπει να το ομολήσω, μου λείπεις. Έχεις αλλάξει και έχεις μεγαλώσει και εγώ αυτό το βλέπω από μακρυά. Δεν είμαι πια αυτή που θα πάρεις τηλέφωνο και θα μιλήσεις γιατί θα βαριέσαι, ούτε θα στείλεις πρωινό μήνυμα ότι μ`αγαπάς, ούτε θα με πάρεις στην αγκαλιά σου ξανά, ούτε θα με ξαναφιλήσεις. Τίποτα. Κενό. Είναι όντως κενό; Μήπως είναι καλύτερα; Δεν ξέρω. Είσαι μακρυά και εγώ εδώ. Έχεις αλλάξει τόσο πολύ, ομόρφηνες. Γαμώτο. Μου λείπουν τόσο πολύ αυτές οι βδομάδες που ήμουν μαζί σου, που ήμασταν μαζί. Θυμάσαι; Όμορφο καλοκαίρι. Λες να έχουν δίκιο όταν λένε ότι οι καλοκαιρινοί έρωτες δεν κρατάνε; Μα εμείς κρατήσαμε. Απλά δεν αντέξαμε μέχρι το τέλος. Ήταν γραφτό μας; Δεν ξέρω. Μήπως ξέρεις εσύ; Δεν θα μάθω ποτέ. Ή ίσως μετά από καιρό, αρκετό καιρό, όταν δεν θα μετράει τίποτα. Ίσως όταν θα τα έχεις ξεχάσει όλα, όλα μαζί με εκείνα τα παθιασμένα λόγια και φιλιά σου. Γαμώτο. Μήπως πρέπει να σταματήσω να σε σκέφτομαι; Μα πως να σταματήσω να σε σκέφτομαι όταν μπαίνεις στα όνειρά μου κάθε βράδυ;