Χαρούμενα Γενέθλια.

Σήμερα είναι τα γενέθλιά σου. Τα 18 σου. 18 χρόνια ζεις. Και εγώ σε ξέρω μόνο 6. Αλλά αυτά ήταν υπεραρκετά για να αντιληφθώ την μοναδικότητά σου. Ήσουν ο καλύτερός μου φίλος. Αλλά ήσουν. Και σήμερα, ως δώρο, αποφάσισα να κάνω κάτι που προσπαθούσα εδώ και 2 χρόνια. Να σε αφήσω να φύγεις.
Σε αγαπάω τόσο πολύ, περισσότερο και από τον ίδιο μου τον εαυτό. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο επιλέγω να σε αφήσω. Επιλέγω εσένα. Επιλέγω να ζήσεις ελεύθερος από τα δικά μου δεσμά και να είσαι χαρούμενος. Γιατί εσύ μου φέρθηκες υπέροχα, όσο καλύτερα μπορούσες. Και από την άλλη πλευρά, εγώ το μόνο που έκανα ήταν την ζωή σου δύσκολη, με το να φέρομαι τόσο χάλια. Θέλω να με συγχωρέσεις. Και να θυμάσαι ότι έτσι σου έδειχνα την αγάπη μου. Ξέρω, δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος, απλά δεν ήξερα κάποιον άλλο. Μέχρι που έφυγες εσύ. Και τότε κατάλαβα πόσα μου άφησες, πόσο με βοήθησες να αλλάξω και να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Και δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο ευγνώμων σου είμαι για αυτό.
Ήσουν ο κολλητός μου και σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο και σπατάλησες τόνους υπομονής για να με γνωρίσεις, να με αγαπήσεις και να με εμπιστευτείς. Συγγνώμη για όλα. Αν και ξέρω ότι οι λέξεις δεν φτάνουν για να εξηγήσουν πόσο λυπάμαι. Λυπάμαι που πλέον δεν είσαι εδώ. Λυπάμαι που εγώ φταίω, για όλα. Λυπάμαι που σε πλήγωσα. Να ξέρεις ότι πάντα σε εμπιστευόμουν και ποτέ δεν αμφισβήτησα την αγάπη σου και τη φιλία σου.
Ξέρω ότι δεν θα ήταν σωστό να γύριζες. Δεν το αξίζεις αυτό. Έχουμε αλλάξει πάρα πολύ και οι δύο. Ίσως να μην ταιριάζουμε τώρα όπως ταιριάζαμε κάποτε. Αλλά σε αγαπώ ss*, με όλη μου την καρδιά. Για αυτό δεν χωράει αμφιβολία. Και μου λείπεις εξίσου πολύ.
 Με αγάπησες τόσο πολύ. Τώρα καταλαβαίνω. Τότε ως ξεροκέφαλη δεν το αντιλαμβανόμουν, ήμουν ανίκανη έστω να πάρω μία ιδέα της έκτασης της αγάπης σου. Και συγγνώμη. Και για αυτό και για όλα. Ήρθες στη ζωή μου σε ένα πολύ περίεργο σημείο. Ήμουν μόνη και λυπημένη. Και ήρθες εσύ και με άλλαξες. Σε ευχαριστώ, άσχετα εάν μετά ξανακύλησα.

Ήσουν και θα είσαι ο άνθρωπός μου. Απλά εγώ δεν ήμουν ο δικός σου. Και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μισώ τον εαυτό μου που δεν μπόρεσα ποτέ να γίνω.

Συγγνώμη για όλα.
Να προσέχεις μάτια μου.
Σε αγαπώ, όπως δεν έχω αγαπήσει ποτέ κανέναν.

"Εσύ εγώ κι εγώ εσύ." 

Τώρα μείναμε οι δυο μας

  Υποθέτω είμαι τυχερή. Είμαι τυχερή που έχω τη μαμά μου, ενώ η καλύτερη φίλη που είχα ποτέ δεν την έχει πια. Πάει και αυτή. Έφυγε για το ταξίδι της. 

"Εντάξει, απλά νομίζω ότι έχει πάει ένα ταξίδι και θα γυρίσει." μου είπε.

"Αυτό που μου έλεγε πάντα η μαμά ήταν ότι ο θάνατος είναι μέσα στη ζωή. Μόνο αυτό ξέρω, ότι εγώ πρέπει να συνεχίσω να ζω." συνέχισε. 

"Τώρα μείναμε οι δυο μας." σου είπα, πιάνοντας σου το χέρι.

Καρκίνος. Μπάσταρδος. 

"Από αυτή την αρρώστια, γέμισε ο παράδεισος." έλεγε ο πατέρας μου.

Κενό.

Και άλλο κενό εδώ.

Και εδώ.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ.

ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ.

ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗ.

Αντίο και εις το επανιδείν.

Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά.

Μας βλέπεις εξάλλου.

Σε αγαπώ. 

όπως τότε...

Πλησιάζουν οι μέρες! Οι μέρες που λαχταρώ τόσο πολύ και για τόσο καιρό, οι μέρες που επιτέλους θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω με εσένα δίπλα μου. Μεγαλώνεις και ταυτόχρονα εγώ μεγαλώνω ακόμη περισσότερο. Ζεις και αγαπάς και ταυτόχρονα εγώ ζω και αγαπάω ακόμη περισσότερο. Με εσένα δίπλα μου όλα είναι αλλιώς. Μου έχεις μάθει πάρα πολλά, από το πως να μιλάω σε αυτούς που αγαπάω μέχρι το πως να αγαπάω πιο σωστά. Πιο σωστά προς τους άλλους, να μην πληγώνω, να σέβομαι, άσχετα εάν εσύ δεν το τήρησες αυτό σε εμένα. Άσχετα εάν εσύ με πλήγωσες και δεν σεβάστηκες τα συναισθήματά μου. Άσχετα εάν εσύ με παράτησες, εάν εσύ με ξέχασες. Αλλά σαν παπάρας που είμαι εγώ είμαι ακόμη εδώ, να σε περιμένω, να περιμένω τις μέρες μας! Αχ... Αυτές τις μέρες που μου υποσχέθηκες, αυτές περιμένω! Περιμένω να κάνεις πράξεις τα λόγια σου. Περιμένω ακόμη να έρθεις να με βρεις.
Θα 'ναι Δευτέρα, θα 'ναι Τρίτη
στην Κατερίνη και στην Κρήτη
θα 'ρθω μια μέρα να σε βρω.
Χειμώνας θα 'ναι ή καλοκαίρι
σ' άλλο καιρό στα ίδια μέρη
μέσα στον ίδιο ουρανό.
Θυμάσαι το τραγούδι αυτό; Θα έρθεις, το ξέρω. Απλώς εγώ θα κάθομαι εδώ να περιμένω να φανείς. Θα έρθεις να με πάρεις να φύγουμε. Θα έρθεις να με βρεις και θα μου πεις ότι δεν με ξέχασες ποτέ, απλά έψαχνες την κατάλληλη ευκαιρία για να έρθεις. Θα με αγκαλιάσεις και θα με φιλήσεις, όπως τότε. Θα με πιάσεις από το χέρι και θα μου πεις ότι σου έλειψα, κοιτάζοντάς με έντονα μέσα στα μάτια. Θα πεις ότι σου έλειψε να βλέπεις το χρώμα των ματιών μου, έτσι που λάμπει στο φως του ήλιου. Μετά θα μου πεις ότι επιτέλους κατάλαβες ότι είμαι η κοπέλα της ζωής σου, όπως τότε. Θα με ξαναφιλήσεις και μετά θα φύγουμε, οι δυο μας και μακριά. Και τότε δεν θα χρειάζομαι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Θα είμαστε μαζί, όπως τότε...

Μαγευτικό Κότορ, Μαυροβούνιο.
18/3/14

2014

Αυτό ήταν. Έχει τελειώσει σχεδόν οριστικά. Το '13 για μένα δεν ήταν όπως το περίμενα,δεν ήταν καθόλου όπως το περίμενα. Πέρασα από καταστάσεις πρωτόγνωρες για μένα, που εύχομαι πραγματικά να μην ξαναζήσω, αλλά δυστυχώς έτσι είναι η ζωή και έχει και τέλος. Τη χρονιά που πέρασε έμαθα ότι οι άνθρωποι αλλάζουν ή έστω αλλάζουν ως προς το πώς βλέπουν τα πράγματα ή εσένα. Έχουν περάσει από τη μέχρι τώρα ζωή μου πολλοί άνθρωποι και τελικά μπορώ να δω πως είναι όταν αλλάζει κάποιος. Βασικά δεν παθαίνει τίποτα απλά δεν σε χρειάζεται, ή δεν σου μιλάει, ή δεν σε αγαπάει πια. Αλλά εσύ πρέπει να συνεχίσεις να ζεις, να τα αφήσεις αυτά πίσω γιατί "συμβαίνουν". Επίσης έμαθα πως είναι να νιώθεις ότι η οικογένειά σου χάνεται γιατί πεθαίνει ο ένας μετά τον άλλο. Έμαθα να εκτιμώ τις στιγμές μαζί τους γιατί δεν πρόκειται να ξανάρθουν. Όπως λέει και ο πατέρας μου, "Ο άνθρωπος δυστυχώς παίρνει το μάθημά του μόνο μέσα από δύσκολες καταστάσεις.". Έμαθα να λέω τα συναισθήματά μου στην "ώρα τους". Έμαθα να αγαπώ χωρίς να περιμένω ανταπόδοση. Έμαθα να περιμένω. Να μην εμπιστεύομαι όμως τους περισσότερους ανθρώπους, γιατί παρόλο που εσύ δίνεις και δεν παίρνεις τίποτα στο τέλος στην λένε και από πάνω. Και εσύ χάνεις τους "φίλους" σου και μένεις μόνος και μετά, μπουμ, πεθαίνουν όλοι και εσύ προσπαθείς να κρατηθείς και να τα καταφέρεις αλλά συνέχεια νιώθεις ότι δεν γίνεται τίποτα και στο τέλος τα παρατάς και παραδίνεσαι. Δεν σε νοιάζει πλέον αν είσαι μόνος ή όχι, διότι έχει γίνει πλέον συνήθεια να τριγυρνάς από εδώ και από εκεί... μόνος. Αλλά δεν είναι αυτό το τέλος σου, είναι το τέλος μιας χρονιάς. Ξεκινάει μια καινούρια, ναι μια εντελώς διαφορετική. Τα προβλήματά σου βέβαια δεν εξαφανίζονται μαγικά αλλά τουλάχιστον θα έχεις μία δικαιολογία για να είσαι αισιόδοξος. Ναι αυτό λείπει από τη ζωή σου, η αισιοδοξία.
Η ευχή μου για το 2014 είναι να γυρίσουν πίσω όσοι έφυγαν άδικα, άσκοπα και πρόωρα από τη ζωή. Ξέρω, θα μείνει ανεκπλήρωτη. Α, και να μην πεθάνουν κι άλλοι. Και ζωή, και αγάπη, και οικογένεια. Και έρωτας, και διάβασμα, και φίλοι.
2014.


Γύρνα και εσύ πίσω...

you're shining down on me from Heaven

Σου φώναζα. Καθ' όλη τη διάρκεια της κηδείας σου σου φώναζα όσο περισσότερο και δυνατά μπορούσα. Ούρλιαζα από μέσα μου να σηκωθείς όρθιος, να κάνεις το όνειρό μου πραγματικότητα, εκείνο που σε είχα δει. Αλλά δεν σηκώθηκες, ούτε άνοιξες τα μάτια σου, ούτε ήρθες να με αγκαλιάσεις. Και εγώ ένοιωσα τόσο ηλίθια και τόσο αδύναμη, φωνάζοντας χωρίς όμως να ακούγομαι στην πραγματικότητα.
Ήθελα να σου γράψω ένα γράμμα. Να το στείλω και να στο διαβάσει η θεία. Ήξερα πως άκουγες τα πάντα, σαν αυτές τις αμερικάνικες ταινίες που βγαίνει ο άρρωστος από το σώμα του και βλέπει τους πάντες και τα πάντα. Ήθελα να σου πω ότι θα γίνεις καλά, ότι είμαστε όλοι δίπλα σου, ότι θα έρθω να σε δω, ότι σε αγαπώ. Αλλά δεν το έστειλα. Ποτέ. Θα σου το αφήσω κάποια στιγμή στο ντουλαπάκι, πάνω από το κεφάλι σου όμως, θα το διαβάσεις κάποτε. Σε ένα χρόνο, ή και δύο, όταν είμαι έτοιμη και έρθω να σε ξαναδώ. Να σε ξυπνήσω, αλλά υποσχέσου μου ότι δεν θα μου φωνάξεις που σε ξύπνησα όπως εκείνο το απόγευμα Χριστουγέννων στο σπίτι σου, εντάξει; Και να μου ξαναγελάσεις με νόημα, όπως τότε που μου έβαζες να πιούμε κρασί εκείνο το Μεγάλο Σάββατο στο σπίτι σου, ενώ η θεία φώναζε γιατί πριν από λίγους μήνες είχα κλείσει μόνο τα 14. Και να με ξαναβγάλεις έξω για φαγητό τη Μεγάλη Παρασκευή και να γελάμε γιατί αν μάθαινε η γιαγιά ότι δεν πήγαμε στην εκκλησία θα μας σκότωνε όλους. Να μου ξαναγοράσεις ποπ-κορν μετά το λούνα παρκ. Να ξαναδούμε την αγαπημένη σου ελληνική ταινία. Θυμάσαι πόσο σου άρεσαν; Θυμάσαι τα βιβλία των Μαθηματικών στο τραπεζάκι; Εμένα να τα ξεφυλλίζω και να σε ρωτάω τι σήμαινε το ένα και τι το άλλο; Θυμάσαι εκείνη την Πρωτοχρονιά στο σπίτι σου; Θυμάσαι πως με αποκάλεσες στην βάφτιση του τελευταίου ανιψιού σου; Όμορφη.
Σε ευχαριστώ για όλα και συγγνώμη.
Αντίο.

Δύο μήνες τώρα λείπεις.

Σε είδα! Σε είδα μετά από 2 χρόνια και για τελευταία φορά. Ήσουν εκεί, ξαπλωμένος, νεκρός. Έχεις πεθάνει, το ξέρω. Αλλά μετά από δύο μήνες ακριβώς δεν μπορώ να το πιστέψω. Νομίζω ότι μόλις ανέβω ξανά στην Αθήνα, θα έρθω να μείνω μαζί σας για μερικές μέρες και εσύ θα με πηγαίνεις όπου θέλω χωρίς να διαμαρτύρεσαι καθόλου και να περνάς διαφορετικά το βράδυ σου! Να γελάς που και που και να μην μου λες ποτέ όχι. Νομίζω ότι όλα αυτά είναι όνειρο, ότι δεν έχεις φύγει, ποτέ δεν έφυγες. Ότι δεν ήσουν εσύ αυτός που έφυγε, που πέθανε, που θάψαμε δίπλα από την γιαγιά Ελένη! Όλα είναι αστείο. Σε αγαπάω και πάντα θα σε αγαπάω μέχρι να σε βρω. Ήξερες πάντα ότι σε αγαπούσα έτσι; Δεν στο είχα πει ποτέ, τουλάχιστον δεν θυμάμαι να στο είχα πει. Ούτε εσύ μου είχες πει τίποτα από όσο θυμάμαι δηλαδή. Δεν λέγαμε τέτοια εμείς, εμείς μόνο ξέραμε πως να περνάμε καλά! Καληνύχτα και σε αγαπάω. Θα τα ξαναπούμε σύντομα!

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΜΕΓΑΛΕ!!!

 Τρεις μέρες πριν ζούσες. Ήσουν ζωντανός, όσο ζωντανός μπορεί να είναι κάποιος σε ένα κρεβάτι της ΜΕΘ, αλλά ανέπνεες. Τώρα τρεις μέρες μετά είσαι θαμμένος. Ποιός εσύ! Εσύ πέθανες. Εσυ δεν ζεις πια. Εσύ. Αλλά εσύ πάντα ήσουν δίπλα μου, πάντα με αγαπούσες. Οτιδήποτε και αν σου είχα ζητήσει ποτε δεν είπες όχι, οτιδήποτε. Πάντα έκανες αυτό που ήθελα, ανεξαρτήτως αν ήθελες εσύ ή όχι. Πολλές φορές ήσουν κουρασμένος, κακόκεφος, νευριασμένος αλλά ποτέ δεν μου χάλαγες χατίρι. Πάντα στα καλύτερα με πήγαινες και αν κάτι πάνω μου δεν σ' άρεσε πάντα προσπαθούσες να μου το διορθώσεις. Πάντα ήθελες να ήμουν άψογη σε όλα και να χαμογελάω. Ποτέ δεν ήθελες να με βλέπεις λυπημένη αλλά ούτε και να βαριέμαι. Ήθελες να εκμεταλλεύεσαι κάθε δευτερόλεπτο που περνούσαμε μαζί. Και εγώ σε έκανα να γελάς κάποιες φορές αν και δεν γελούσες εύκολα. Ήσουν λίγο εσωστρεφής και δεν ήθελες ποτέ να μου δείξεις ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Ήσουν ψηλός με άσπρα γένια και καστανόμαυρα μαλλιά. Είχες κάποιες άσπρες τρίχες λόγω ηλικίας προφανώς. Αδύνατος ήσουν πάντα και η φωνή σου βαριά. Χτες όμως τα μαλλιά σου ήταν γκρίζα και ήσουν περίεργος. Το πρόσωπό σου ήταν εντελώς διαφορετικό. Ηταν σαν να κοιμάσαι βέβαια αλλά και μόνο η ιδέα ότι εσυ ήσουν νεκρός μέσα σε αυτό το φέρετρο ήταν τρομακτική. Το ότι σε έχασα για πάντα και ποτέ δεν θα με ξαναγκαλιάσεις ήταν τρομακτικό. Το ότι κατέβαζαν το φέρετρό σου με εσένα μέσα δύο μέτρα κάτω από το έδαφος ήταν τρομακτικό. Και τώρα είσαι εκεί. Εκεί θα κοιμάσαι, εκεί που ήθελες, στο σπίτι σου, δίπλα στη γιαγιά Ελένη. Σε πήρα δίπλα της, ήθελε το γιο της μαζί της. Δεν την αδικώ! Εγώ θα ξαναέρθω να σε δω πολλές φορές, στο υπόσχομαι. Θα σε ξυπνήσω και θα σου κάνω παρέα και μετά θα σε αφήσω να ξανακοιμηθείς. Και πάντα θα σε αγαπάω μέχρι να σε βρω.
Καλό ταξίδι αγαπημένε μου.
Έφυγες αλλά ποτέ δεν θα ξεχαστείς.
Θα τα ξαναπούμε εμείς. Να με περιμένεις.
ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΜΕΓΑΛΕ!!!

http://youtu.be/P7IbQyG9PL4